PLIK PDF

POCHODZENIE: Holandia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA :
13.10.2010.

UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i myśliwski do wabienia kaczek.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 8 Aportery, płochacze,
psy wodne. Sekcja 2 Płochacze. Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: W roku 1942, podczas II Wojny Światowej, baronowa Van Hardenbroek van Ammerstol rozpoczęła odtwarzanie Kooikerhondje. Zleciła ona pewnemu domokrążcy wyszukanie psów na podstawie zachowanych fotografii. W jednym z gospodarstw we Fryzji znalazł on sukę, dziś znaną pod imieniem Tammy, która stała się założycielką populacji hodowlanej. W roku 1966 Raad van Beheer przyjął prowizoryczny wzorzec rasy, uznanej ostatecznie w roku 1971. Kooikerhondje był psem wabiącym kaczki, i do dziś bywa wykorzystywany w tej roli. Nie wypłasza ani nie wystawia – przywabia je wesoło machając ogonem; zaciekawione kaczki wpływają do zagrody, zakończonej pułapką. Kiedyś z pułapki tej ptaki trafiały na stół, dzisiaj po zaobrączkowaniu dla celów naukowych wypuszczane są na wolność.

WRAŻENIE OGÓLNE: Kooikerhondje jest harmonijnie zbudowanym psem biało pomarańczowej maści, o niemal kwadratowej sylwetce. Porusza się z głową niesioną wysoko. Ogon, ozdobiony obfitym piórem, noszony jest na poziomie grzbietu lub wyżej. Końce uszu są czarne (tak zwane kolczyki). Pies powinien być wystawiany w stanie naturalnym, bez trymowania.

WAŻNE PROPORCJE:

Długość tułowia od stawu barkowego do guza siedzeniowego może być nieco większa od wysokości w kłębie. Mózgoczaszka i kufa mniej więcej jednakowej długości.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Pełen energii i bystry, z dostateczną dozą zaciętości i pewności siebie, łagodny i czujny, ale nie hałaśliwy. Z natury przyjazny, oddany właścicielowi i łatwy do ułożenia. Poza sezonem polowań na kaczki Kooikerhondje powinien tępić gryzonie, musi więc być szybki, cięty i zdecydowany. Jak każdy pies myśliwski jest pełen energii, układny, chętny do pracy i wylewny.

SZATA:
Sierść: Średniej długości, lekko falista lub prosta, przylegająca, miękka, z dobrym podszerstkiem. Na przednich nogach pióra, sięgające nadgarstka, na tylnych stosunkowo długie portki z miękkiego włosa; poniżej stawu skokowego włos krótki. Sierść na głowie, przednich stronach nóg i łapach powinna być krótka. Ogon z dostatecznie długim piórem, dłuższa sierść na szyi i klatce piersiowej. „Kolczyki” – dłuższe frędzle z czarnego włosa – wysoce pożądane.
Maść: Wyraźnie odgraniczone pomarańczowo czerwone łaty na czysto białym tle; dopuszczalna niewielka ilość cętek na nogach jest dopuszczalna. Dopuszczalne, lecz niepożądane nieznaczne cętkowanie i czarny nalot na łatach. Na głowie wyraźnie widoczna strzałka, przebiegająca aż do nosa, kolor powinien obejmować policzki i oczy. Strzałka zbyt wąska lub zbyt szeroka, albo nie w pełni wybarwione policzki są mniej pożądane. Dopuszczalny pierścień czarnego włosa na ogonie, na granicy bieli i koloru.

WIELKOŚĆ:
Idealna wysokość w kłębie : Pies: 40 cm. Suka: 38 cm.
Tolerancja: 2 cm powyżej lub 3 cm poniżej.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na zdrowie, dobre samopoczucie psa i zdolność wykonywania tradycyjnej pracy.

• Uszy zbyt małe.
• Uszy półstojące, lekkie.
• Ogon zakręcony.
• Hackney.
• Sierść kędzierzawa lub jedwabista.
• Łaty mocno przesiane czernią.
• Mocne cętkowanie.
• Wzrost powyżej lub poniżej limitu.

WADY DUŻE:

• Nadpobudliwość.
• Wyraźnie krótkie nogi, złe proporcje.
• Oko porcelanowe.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Ogon zbyt krótki, nie sięgający stawu skokowego.
• Całkowicie lub częściowo białe uszy.
• Biel otaczająca oko lub oczy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

• Agresja lub wyraźna lękliwość.
• Każdy pies, wykazujący wyraźne wady budowy lub/i zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
• Maść biało czarna lub trójbarwna.

N.B. Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra w pełni wyczuwalne w mosznie.