Wczesna historia

Dowody historyczne wskazują, że mały, pomarańczowo-biały pies był obecny w pułapkach na kaczki (Eendenkooi) co najmniej od 1450 roku.

Psy na obrazach

Już w XVII wieku pies przypominający Spioena (starożytne holenderskie określenie pierwotnego typu spaniela) pojawiał się na różnych obrazach, nie tylko w umaszczeniu biało-pomarańczowym, ale także w czarno-białym i tricolor. Jan Steen i Vermeer szczególnie upodobali sobie malowanie tego typu psa. Angielscy, belgijscy i włoscy malarze również malowali małe, wielobarwne psy, które przypominają współczesnego Kooikerhondje.

Obrazy są zazwyczaj odzwierciedleniem życia codziennego, więc w Europie naprawdę żył pies, który wyglądał jak Kooikerhondje. Słynny obraz J.A. Krusemana, „Wdowa po Willemie van Oranje”, przedstawia kobietę, która opłakuje zmarłego męża z synem i małym, wielobarwnym psem na kolanach.

Psy te były przodkami naszego współczesnego Kooikerhondje. Świadczy o tym wiele podobieństw: kształt czaszki i prawie równej długości kufa, strzałka, uszy i umiarkowanej długości sierść.

Willem van Oranje

Kooikerhondje i książę Willem van Oranje są nierozerwalnie związani. Książę był założycielem monarchii holenderskiej. W 1572 roku książę Willem przebywał w swoim obozie i chciał uratować swojego bratanka Lodewijka przed armią hiszpańską. Doszło do nagłego ataku i nie było czasu, aby ostrzec księcia Willema. Ale miał on ze sobą swojego psa Kunze. Kunze obudził go na czas, aby ten mógł uciec. Po tej nocy księciu zawsze towarzyszył pies.

Ale czy to naprawdę mógł być Kooikerhondje? Książę uwielbiał polować, ale jest wiadomo, że Kooikerhondje nie były używane do lubianego przez księcia rodzaju polowań. Psy te były używane w pułapkach na kaczki (Eendenkooi). Pułapki na kaczki znajdowały się w posiadłościach wielu szlachciców, w tym tych, w których książę mieszkał i polował. Ale była to rasa dla biednych ludzi, a nie dla ludzi, którzy zwykle otaczali księcia. Kilka obrazów ze śmierci Willema przedstawia psa, który pod wieloma względami przypomina Kooikerhondje.

Kooikerhondje w ubiegłym wieku

Wiele lat później, około 1920 roku, eendenkooi zaczęły znikać, ponieważ coraz więcej myśliwych używało broni palnej, tak więc zapotrzebowanie na Kooikerhondje było coraz mniejsze.

Baronesse van Hardenbroek van Ammerstol (1901–1986) chciała uratować rasę. W 1939 roku rozpoczęła jej odbudowę. Dała zdjęcia psów kupcom i poprosiła ich aby szukali psów takich jak na zdjęciu. Przeszukała cały kraj w poszukiwaniu psów, które mogłaby wykorzystać. W ten sposób znalazła Tommie, sukę z Fryzji, która zapoczątkowała hodowlę baronowej.

W 1942 roku Tommie została skojarzona z samcem o imieniu Bennie i urodziła cztery szczenięta, trzy samice i jednego samca. Samice otrzymały imiona Trix, Irene i Margriet, na cześć trzech małych księżniczek z rodu Oranje, które uciekły do Kanady podczas II wojny światowej.

Hodowla holenderskich ras psów była również symbolem cichego oporu przeciwko okupantowi. Pomarańczowy kolor psów był również bardzo ważny. W końcu nazwa holenderskiego rodu królewskiego to Van Oranje.

Podczas II wojny światowej włożono wiele wysiłku w uznanie ras holenderskich. Holendrzy nie byli tak dumni ze swoich psów przed wojną, ale to zmieniło się podczas okupacji. Oprócz Kooikerhondje, Stabijhoun, Drentsche Patrijshond, Wetterhoun i Schapendoes również rozpoczęły starania o uznanie przed lub w trakcie wojny.

Baronowa wyhodowała 57 miotów Kooikerhondje i używała przydomka Walhalla. W Holandii można było spotkać coraz więcej Kooikerhondje. Piątego lipca 1958 roku odbył się pierwszy „dzień oceny” w którym wzięło udział 68 uczestników. Tylko osiem samców i siedem samic uznano za wystarczająco dobre do hodowli. Kolejne takie dni odbyły się w 1959, 1961 i 1965 roku.

Istniała chęć założenia klubu rasy, ale Holenderski Związek Kynologiczny chciał powołać Stowarzyszenie dopiero po uznaniu Kooikerhondje za oficjalną rasę. Sędziowie potrzebowali wskazówek do oceny. Pierwsze wytyczne dotyczące hodowli zostały ustalone w 1962 roku. Tymczasowy wzorzec rasy został napisany w 1966 roku. W czerwcu tego samego roku Kooikerhondje został tymczasowo uznany. Holenderskie Stowarzyszenie, VHNK (Vereniging Het Nederlandse Kooikerhondje), zostało założone 11 lutego 1967 roku i uznane przez Holenderski Związek Kynologiczny 20 grudnia 1971 roku. Kooikerhondje został oficjalnie uznany 15 maja 1971 roku. Nazwa rasy została zmieniona w 2011 roku na Nederlandse Kooikerhondje. Wzorzec rasy był dwukrotnie rewidowany (w 1991 i 2011 roku). Kiedy porównujemy starsze wzorce rasy z obecnymi wytycznymi, zmiany są dość niewielkie. Czarne kolczyki były dozwolone we wzorcu z 1962 roku, wymienione jako pożądane w 1966 roku, a w 2011 roku jako bardzo pożądane. Psy z płaszczem (tj. te z jednolicie pomarańczowo-czerwonym tułowiem i łapami) były zdyskwalifikowane w 1962 roku. Wzorzec z 1966 roku nie wspomina nic na temat psów z płaszczem, a obecnie preferowane są wyraźne rozgraniczone łaty na ciele, z przewagą koloru pomarańczowo-czerwonego na tułowiu.
^{Tłumaczenie fragmentu „The Explanation of the Breed Standard of the Dutch Kooikerhondje” -autorka Diana Striegel}